Goud op het land.

Bijna een maand geleden waren Carien en ik 20 jaar getrouwd. Een mooi mijlpaal voor ons.
Tijdens de trouwdag hebben ook wij onze trouwringen aan elkaars vingers geschoven. Sindsdien is mijn trouwring niet van m’n vinger geweest.

In de loop van de jaren is door het werk in de grond de ring zo dun geworden dat dit voorjaar het er op leek dat hij zo door zou kunnen breken.Het zand is een soort schuurmiddel wat door de jaren heen laagje voor laagje het goud van de ring heeft geschuurd.
Dat goud ligt nu verspreid op het land op de plekken waar ik de afgelopen 20 jaar heb geboerd: In Helvoirt, Biezenmortel en Tilburg.

Het land is in de (biologische) landbouw het goud voor de landbouwer. Iets van grote waarde. Eigenlijk voor heel onze maatschappij omdat het ons gezonde voeding levert.
Daarom ben je bewust bezig die te behouden en zelfs te verbeteren.
Dat hoeft natuurlijk niet door er letterlijk goud naartoe te brengen.

Overigens prijkt er nu aan m’n vinger een nieuwe ring met het goud van de oude. Die kan er weer 20 jaar tegen!